آواز پرجبرئيل

خيرمقدم اي مهربانترين

Sun, 17 Aug 2008 22:15:00 GMT

يک دسته کليد است به زير بغل عشق
از بهر گشاييدن ابواب رسيده است

"مولوي"

هيچ جمله وكلامي نيافتم در وصف ميلاد امام نور ورحمت حجت حق جز انكه

اي مولاي تمام خوبيها بخاطر اين همه سال انتظار شما

وقصور وكوتاهي ما شرمسارم

بارها نگاه خسته آسمانيت را جستجو كردم؛در ميان اين همه نگاه نه ترا ديدم :نه نگاه آسماني

را؛در ميان كوچه هاي شهر در پي تو بسيار گشتم وچه بسيار كه خورشيد روي ترا نديده بودندومن

از پي توآواره اين بيابان وكس نبود كه پاي همراهي ام باشد

وخيل اين همه نشان زبي نشاني توست؛سزاي من همه اين بود كه تنها باشم؛

جفاي اين همه رنج كه بي خدا باشم.

غريب غربت ودردوحرمان وهيچ نشاني از آشنا نبود

ولي چرا در اينهمه چراغهاي روشن شب هنوز نگاه مهربان بعضي به آسمان دوخته است

همين نشان ازمهرباني توست

جان بگير وصحبت جانانه ام بخش يارا..........کز جان شکيب هست وزجانان شکيب نيست

گمگشته ديار محبت کجا رود .........نام حبيب هست ونشان حبيب نيست

عاشق منم که يار به حالم نظرنکرد .....اي خواجه درد هست وليکن طبيب نيست

چنين که يخ زده ايمان من اگر هر روز

هزار بار بيايد بهار کافي نيست

خودت دعا کن اي نازنين که برگردي

دعاي اينهمه شب زنده دار كافي نيست

مدح حضرت عباس

Wed, 06 Aug 2008 00:12:00 GMT

اين شعر از زيبا ترين غزلهاي حافظ است که در مدح حضرت باب الحوائج حضرت عباس بن علي ،

ابو الفضايل سروده شده است

جوزا سحر نهاد حمايل برابرم.........يعني غلام شاهم و سوگند مي‌خورم

ساقي بيا که از مدد بخت کارساز.......کامي که خواستم ز خدا شد ميسرم

جامي بده که باز به شادي روي شاه..............پيرانه سر هواي جوانيست در سرم

راهم مزن به وصف زلال خضر که من.........از جام شاه جرعه کش حوض کوثرم

شاها اگر به عرش رسانم سرير فضل...........مملوک اين جنابم و مسکين اين درم

ور باورت نمي‌کند از بنده اين حديث..................از گفته کمال دليلي بياورم

گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر......آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم

منصور بن مظفر غازيست حرز من......و از اين خجسته نام بر اعدا مظفرم

ور باورت نمي‌کند از بنده اين حديث...................از گفته کمال دليلي بياورم

گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر........آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم

منصور بن مظفر غازيست حرز من.............و از اين خجسته نام بر اعدا مظفرم

عهد الست من همه با عشق شاه بود...............و از شاهراه عمر بدين عهد بگذرم

گردون چو کرد نظم ثريا به نام شاه..............من نظم در چرا نکنم از که کمترم

من جرعه نوش بزم تو بودم هزار سال............کي ترک آبخورد کند طبع خوگرم

شاهين صفت چو طعمه چشيدم ز دست شاه...........کي باشد التفات به صيد کبوترم

اي شاه شيرگير چه کم گردد ار شود................در سايه تو ملک فراغت ميسرم

شعرم به يمن مدح تو صد ملک دل گشاد.............گويي که تيغ توست زبان سخنورم

بر گلشني اگر بگذشتم چو باد صبح..........ني عشق سرو بود و نه شوق صنوبرم

بوي تو مي‌شنيدم و بر ياد روي تو...............دادند ساقيان طرب يک دو ساغرم

مستي به آب يک دو عنب وضع بنده نيست..........من سالخورده پير خرابات پرورم

با سير اختر فلکم داوري بسيست..................انصاف شاه باد در اين قصه ياورم

شکر خدا که باز در اين اوج بارگاه............طاووس عرش مي‌شنود صيت شهپرم

نامم ز کارخانه عشاق محو باد.........................گر جز محبت تو بود شغل ديگرم

شبل الاسد به صيد دلم حمله کرد و من...............گر لاغرم وگرنه شکار غضنفرم

اي عاشقان روي تو از ذره بيشتر............من کي رسم به وصل تو کز ذره کمترم

بنما به من که منکر حسن رخ تو کيست..........تا ديده‌اش به گزلک غيرت برآورم

بر من فتاد سايه خورشيد سلطنت..............و اکنون فراغت است ز خورشيد خاورم

مقصود از اين معامله بازارتيزي است...........ني جلوه مي‌فروشم و ني عشوه مي‌خرم

خدايا اشک هايم را براي پل زدن به عرش و رسيدن به تو دوست دارم

Tue, 22 Jul 2008 09:06:00 GMT

ساقيا! بده جامي، زان شراب روحاني

تا دمي برآسايم زين حجاب جسماني

بهر امتحان اي دوست، گر طلب کني جان را

آنچنان برافشانم، کز طلب خجل ماني

بي‌وفا نگار من، مي‌کند به کار من

خنده‌هاي زير لب، عشوه‌هاي پنهاني

دين و دل به يک ديدن، باختيم و خرسنديم

در قمار عشق اي دل، کي بود پشيماني؟

ما ز دوست غير از دوست، مقصدي نمي‌خواهيم

حور و جنت اي زاهد! بر تو باد ارزاني

رسم و عادت رنديست، از رسوم بگذشتن

آستين اين ژنده، مي‌کند گريباني

زاهدي به ميخانه، سرخ روز مي‌ديدم

گفتمش: مبارک باد بر تو اين مسلماني

زلف و کاکل او را چون به ياد مي‌آرم

مي‌نهم پريشاني بر سر پريشاني

خانه‌ي دل ما را از کرم، عمارت کن!

پيش از آنکه اين خانه رو نهد به ويراني

ما سيه گليمان را جز بلا نمي‌شايد

بر دل بهائي نه هر بلا که بتواني

نان وگل

Sat, 12 Jul 2008 20:33:00 GMT

در يزد كهن عارفي مي زيست كه جوياي اسم و رسم بود ، روزي با يارانش از مقابل دكان نانوايي مي گذرد ،

بوي نان از تنور در آمده ، بوي نان پخته ، او را وسوسه مي كند تا ناني خريده بخورد ،

عادتي كه امروزه نيز در مردم كوير مشاهده مي شود و به بوي نان سحر مي شوند ،

پس به دكان نانوا مي رود نانوا كه پيري دانا و جهان ديده بود

در حين پخت نان با عارف به بحث و جدل مي پردازد ،

سخن از خامي و ختگي انسان مي راند ، اين كه پختگي مراحلي دارد ،

همچو نان كه در ابتدا خوشه گندمي است ، درو مي شود ،

در زير سنگ سخت آسياب آرد مي گردد ، آنگاه خمير شده

و با آتش تنور پخته مي گردد ،آدمي نيز آتشي مي خواهد تا پختگي حاصل كند ،

هر كس كه عبا و قباي عارف را بر تن كرد نمي تواند در زمره عرفا قرار گيرد ،

چرا كه عرفان و تصوف به خرقه و لباس و دستار نيست ،

بلكه در انديشه و مهار نفس است ، عارف صبحي است كه به چراغش نياز نيست

و شبي كه به ماه و ستاره اش حاجت نيست ، نانوا عارف را پندي مي دهد

كه اگر پخته بودي گوشه عزلت اختيار مي كردي و اين قافله مريدان را رها و نفست را خلاص مي نمودي .

عارف از سخنان نانوا دگرگون مي شود اما آتش آنگاه به جانش افتاد

كه نانوا دست در تنور داغ و آتشين كرده ، شاخه گلي سرخ بيرون آورد

و به عارف داد و گفت: به جاي نان گلي ببر تا بداني عمر كوتاه تو همچو اين گل تمام مي شود ،

باشد كه از خواب غفلت بر خيزي ...

عارف جوياي نام سر افكنده راهي شد و ديگر كسي او را نديد ،

نانوا كه همچو خضر روشني به او بيداري بخشيد بعد از وفات در نانوايي به خاك سپرده شد

و اينك اين مكان به زيارتگاه مردم كوچه و بازار تبديل شده است

حداقل يادي از شهيد دکتر علي شريعتي بکنيد.

Wed, 02 Jul 2008 12:24:00 GMT

حداقل يادي از شهيد دکتر علي شريعتي بکنيد.

پروردگارم ،مهربان من

از دوزخ اين بهشت، رهايي ام بخش!

در اينجا هر درختي مرا قامت دشنامي است

و هر زمزمه اي بانگ عزايي

و هر چشم اندازي سکوت گنگ و بي حاصلي ...

در هراس دم مي زنم

در بي قراري زندگي مي کنم

و بهشت تو براي من بيهودگي رنگيني است

من در اين بهشت ،

همچون تو در انبوه آفريده هاي رنگارنگت تنهايم.

"تو قلب بيگانه را مي شناسي ، که خود در سرزمين وجود بيگانه بودي"

"کسي را برايم بيافرين تا در او بيارامم"

دردم ، درد "بي کسي" بود

« دکتر علي شريعتي»