ميراث پدر عليه السلام

سهراب نيستم و پدرم تهمتن نبود.اما زخمي در پهلو دارم. زخمي که به دشنه اي تيز، پدر ،

برايم به يادگار گذاشته است.
هزار سال است که از زخم پهلوي من خون مي چکد و من نوشدارو ندارم.
پدرم وصيت کرده است که هرگز براي نوشدارو برابر هيچ کيکاووسي ، گردن کج نکنم.

و گفته است که زخم در پهلو و تير در گرده ، خوشتر تا طلب نوشدارو از ناکسان و کسان.

زيرا درد است که مرد، مي زايد و زخم است که انسان مي آفريند.
پدرم گفته است : قدر هر آدمي به عمق زخم هاي اوست. پس زخم هايت را گرامي دار.

 زخم هاي کوچک را نوشدارويي اندک بس است ، تو اما در پي زخمي بزرگ باش که نوشدارويي شگفت بخواهد،

 و هيچ نوشدارويي ، شگفت تر از عشق نيست. و نوشداروي عشق تنها در دستان اوست.
او که نامش خداوند است.
پدرم گفته بود که عشق شريف است و شگفت است و معجزه گر.
اما نگفته بود که عشق چقدر نمکين است و نگفته بود او که نوشدارو دارد،

 دست هايش اين همه از نمک عشق پر است و نگفته بود که او هر که را که دوست تر دارد ،

 بر زخمش از نمک عشق بيشتر مي پاشد!
زخمي بر پهلويم است و خون مي چکد و خدا نمک مي پاشد.من پيچ مي خورم و تاب مي خورم

 و ديگران گمانشان که مي رقصم ! من اين پيچ و تاب را و اين رقص خونين را دوست دارم،

زيرا به يادم مي آورد که سنگ نيستم ، چوب نيستم ، خشت و خاک نيستم، که انسانم.
پدرم وصيت کرده است و گفته است: از جانت دست بردار. از زخمت اما نه ، زيرا اگر زخمي نباشد،

دردي نسيت و اگر دردي نباشد در پي نوشدارو نخواهي بود و اگر در پي نوشدارو نباشي،

عاشق نخواهي شد و عاشق اگر نباشي ، خدايي نخواهي داشت...
دست بر زخمم مي گذارم و گرامي اش مي دارم، که اين زخم عشق است و عشق، ميراث پدر عليه السلام است.