نامي‌ نداشت. نامش‌ تنها انسان‌ بود؛ و تنها دارايي‌اش‌ تنهايي.گفت: تنهايي‌ام‌ را به‌ بهاي‌ عشق‌ مي‌فروشم. کيست‌ که‌ از من‌ قدري‌ تنهايي‌ بخرد؟ هيچ‌کس‌ پاسخ‌ نداد.گفت: تنهايي‌ام‌ پر از رمز و راز است، رمزهايي‌ از بهشت، رازهايي‌ از خدا. با من‌ گفت‌و گو کنيد تا از حيرت‌ برايتان‌ بگويم.

هيچ‌کس‌ با او گفت‌وگو نکرد.
و او ميان‌ اين‌ همه‌ تن، تنها فانوس‌ کوچکش‌ را برداشت‌ و به‌ غارش‌ رفت. غاري‌ در حوالي‌ دل. مي‌دانست‌ آنجا هميشه‌ کسي‌ هست. کسي‌ که‌ تنهايي‌ مي‌خرد و عشق‌ مي‌بخشد.
او به‌ غارش‌ رفت‌ و ما فراموشش‌ کرديم‌ و نمي‌دانيم‌ که‌ چه‌ مدت‌ آنجا بود.
سيصد سال‌ و نُه‌ سال‌ بر آن‌ افزون؟ يا نه، کمي‌ بيش‌ و کمي‌ کم. او به‌ غارش‌ رفت‌ و ما نمي‌دانيم‌ که‌ چه‌ کرد و چه‌ گفت‌ و چه‌ شنيد؛ و نمي‌دانيم‌ آيا در غار خوابيده‌ بود يا نه؟
اما از غار که‌ بيرون‌ آمد بيدار بود، آن‌قدر بيدار که‌ خواب‌آلودگي‌ ما برملا شد. چشم‌هايش‌ دو خورشيد بود، تابناک‌ و روشن؛ که‌ ظلمت‌ ما را مي‌دريد.
از غار که‌ بيرون‌ آمد هنوز همان‌ بود با تني‌ نحيف‌ و رنجور. اما نمي‌دانم‌ سنگيني‌اش‌ را از کجا آورده‌ بود، که‌ گمان‌ مي‌کرديم‌ زمين‌ تاب‌ وقارش‌ را نمي‌آورد و زير پاهاي‌ رنجورش‌ درهم‌ خواهد شکست.
از غار که‌ بيرون‌ آمد، باشکوه‌ بود. شگفت‌ و دشوار و دوست‌ داشتني. اما ديگر سخن‌ نگفت. انگار لبانش‌ را دوخته‌ بودند، انگار دريا دريا سکوت‌ نوشيده‌ بود.
و اين‌ بار ما بوديم‌ که‌ به‌ دنبالش‌ مي‌دويديم‌ براي‌ جرعه‌اي‌ نور، براي‌ قطره‌اي‌ حيرت. و او بي‌آن‌ که‌ چيزي‌ بگويد، مي‌بخشيد؛ بي‌آن‌ که‌ چيزي‌ بخواهد.
او نامي‌ نداشت، نامش‌ تنها انسان‌ بود و تنها دارايي‌اش، تنهايي.